Podstawowa logika współpracy w zakresie obróbki i szlifowania węglików spiekanych CNC
Twardość węglika spiekanego (węglika wolframu) sięga HRA 89-94, co utrudnia efektywne cięcie tradycyjnymi narzędziami skrawającymi. Dlatego w przemyśle powszechnie stosuje się złożoną drogę procesu „szlifowanie zgrubne + szlifowanie dokładne”. W scenariuszach dostosowywania części precyzyjnych szlifierki CNC w połączeniu ze specjalnymi taśmami ściernymi/tarczami szlifierskimi mogą zrównoważyć szybkość usuwania materiału (MRR) i stabilność wymiarową. Jeśli zignoruje się naprężenia szczątkowe podczas szlifowania i kontrolę odkształceń termicznych, późniejsze tolerancje montażowe mogą z łatwością przekroczyć tolerancje. W tym artykule przeanalizowano praktyczne kluczowe punkty współpracy w zakresie szlifowania węglików spiekanych z trzech wymiarów ścieżki procesu, okna parametrów i integralności powierzchni, pomagając inżynierom uniknąć typowych awarii na etapie DFM.
Wybór ścieżki procesu: dlaczego warto wybrać szlifowanie zamiast cięcia
Właściwości materiału ograniczają metody przetwarzania
Węglik spiekany składa się z ziaren węglika wolframu i spoiwa kobaltowo-niklowego. Ma niską odporność na pękanie i jest podatny na odpryskiwanie krawędzi i propagację pęknięć podczas skrawania. Natomiast szlifowanie jest procesem kompozytowym mikrotnącym i wytłaczanym, a grubość skrawania pojedynczego ziarna ściernego jest niezwykle mała (zwykle
